Νερό βρύσης και εμφιαλωμένο: Τελικά, ποιο είναι το καλύτερο;

05/12/2017

Το βασικό θέμα, είτε πρόκειται για εμφιαλωμένο νερό είτε για το πόσιμο νερό της βρύσης, είναι το θέμα της ασφάλειας. Παλιότερες μελέτες έδειξαν ότι οι καταναλωτές πιστεύουν ότι το εμφιαλωμένο νερό είναι πιο ασφαλές, αλλά ταυτόχρονα έχουν ερωτήματα για την ασφάλειά του. 

Μόλυβδος και τερηδόνα

Τα παιδιά που πίνουν εμφιαλωμένο νερό έχουν λιγότερο μόλυβδο στο αίμα τους, αλλά περισσότερη φθορά στα δόντια τους, σύμφωνα με νέα αμερικανική έρευνα. Το εύρημα αποκαλύπτει μια πιθανή παγίδα για όσους επιδιώκουν να αποφύγουν τη μόλυνση μολύβδου από σωλήνες.

Στο πλαίσιο της έρευνας αναλύθηκαν δεδομένα από 15.604 παιδιά και εφήβους ηλικίας 2-19 ετών, τα οποία συμμετείχαν σε μια εθνικής εμβέλειας έρευνα για θέματα υγείας και διατροφής.  Οι ερευνητές δεν εντόπισαν κάποια συσχέτιση ανάμεσα στην κατανάλωση νερού βρύσης και στα επίπεδα μολύβδου στο αίμα ή την ύπαρξη τερηδόνας. Ωστόσο, όταν εξέτασαν δεδομένα από παιδιά συγκεκριμένων ηλικιακών ομάδων, διαπίστωσαν ότι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας (2-5 ετών) που συνήθιζαν να καταναλώνουν νερό βρύσης είχαν αυξημένα επίπεδα μολύβδου στο αίμα τους αλλά και μειωμένα ποσοστά ύπαρξης τερηδόνας σε σχέση με τα παιδιά που κατανάλωναν νερό βρύσης. 

Το εμφιαλωμένο νερό δεν περιέχει συνήθως φθόριο, γεγονός που ενδεχομένως να εξηγεί τα ευρήματα αυτά. Το φθόριο είναι ένα φυσικό μεταλλικό στοιχείο που βρίσκεται στο νερό και είναι γνωστό ότι βοηθά στην επιβράδυνση της διαδικασίας απομετάλλωσης. Είναι επίσης ένα συνηθισμένο συστατικό στην οδοντόκρεμα και τα στοματικά διαλύματα. 

Εάν πίνετε κυρίως εμφιαλωμένο νερό πρέπει να συμβουλευτείτε τον οδοντίατρό σας για το αν χρειάζεται να προσθέσετε επιπλέον πήγες φθορίου στη διατροφή σας – ειδικά αν έχετε παιδιά.

Εμφιαλωμένο νερό

Η πλειοψηφία των εμφιαλωμένων νερών στην Ευρώπη προέρχεται από πηγές εδάφους, όπως είναι, για παράδειγμα, το νερό πηγής και το φυσικό μεταλλικό νερό. Πρόκειται για νερά που έχουν υποχρεωτικά υπόγεια προέλευση και έχουν κριθεί ως μικροβιολογικά κατάλληλα για πόση, καθώς προστατεύονται από μικροβιολογικές μολύνσεις. Στα φυσικά μεταλλικά νερά και στα νερά πηγής δεν επιτρέπεται, βάσει νομοθεσίας, καμία επεξεργασία απολύμανσης, και, γενικά, οι διεργασίες που επιτρέπονται να γίνουν είναι ελάχιστες (π.χ. μπορεί να προστεθεί διοξείδιο του άνθρακα, ώστε να γίνει ανθρακούχο). Η εμφιάλωση γίνεται επιτόπου και συσκευάζεται άμεσα από την πηγή, σε ειδικές πλαστικές (PET) ή γυάλινες φυάλες, σύμφωνα με τον κανονισμό της ΕΕ 852/ 2004/ EC. Φυσικά, για να πάρει άδεια εμφιάλωσης, μια επιχείρηση πρέπει να περάσει από τους κατάλληλους ελέγχους, ώστε να ελεγχθεί, αφενός η μικροβιολογική του περιεκτικότητα, αφετέρου η χημική του σύσταση, η οποία πρέπει να είναι σταθερή και να μην μεταβάλλεται.

Όσον αφορά στη σύστασή του, το φυσικό μεταλλικό νερό περιέχει περισσότερα ανόργανα άλατα, ιχνοστοιχεία ή άλλα συστατικά (π.χ. είναι πλούσιο σε μαγνήσιο, φτωχό σε νάτριο κ.τ.λ.). Αντίθετα το νερό πηγής έχει σύσταση, που προσομοιάζει περισσότερο στο πόσιμο νερό και συνήθως δεν περιέχει περισσότερα συστατικά. Σε κάθε περίπτωση, και τα δύο είδη θα πρέπει να έχουν σταθερή σύσταση, που να μην μεταβάλλεται με το πέρας του χρόνου. 

Νερό βρύσης

Το πόσιμο νερό της βρύσης προέρχεται, συνήθως, από επιφανειακούς υδάτινους πόρους, όπως ποτάμια ή λίμνες και απαιτεί συγκεκριμένη επεξεργασία, ώστε να διασφαλιστεί η μικροβιολογική του ασφάλεια και η χημική του σύσταση. Για την ασφάλειά του είναι υπεύθυνη η αρμόδια επιχείρηση ύδρευσης κάθε περιοχής. 

Στην Κύπρο, το νερό διατίθεται στον καταναλωτή από τα Συμβούλια Υδατοπρομήθειας και από τις Τοπικές Αρχές. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του Συμβουλίου, με βάση τα αποτελέσματα των εξετάσεων, το παρεχόμενο στην κατανάλωση νερό εκτός από ελάχιστες μεμονωμένες περιπτώσεις είναι κατάλληλο για ανθρώπινη κατανάλωση και πληροί τις προδιαγραφές της Π.Ο.Υ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ).

Πώς ξέρουμε ότι το νερό που πίνουμε είναι ασφαλές;

Η ποιότητα του παρεχομένου στο κοινό νερού (χημικά και μικροβιολογικά) παρακολουθείται συνεχώς από τις αρμόδιες Υπηρεσίες και τις τοπικές Αρχές. Το σύστημα παρακολούθησης περιλαμβάνει:

- Την καταγραφή όλων των πηγών υδατοπρομήθειας

- Επιθεώρηση των πηγών και των περιβαλλοντικών συνθηκών κάθε πηγής

- Δειγματοληψία για χημική και μικροβιολογική εξέταση

- Αξιολόγηση αποτελεσμάτων

- Παρακολούθηση του βαθμού χλωρίωσης και της υπολειμματικότητας του χλωρίου

- Διερεύνηση αιτιών πιθανής μόλυνσης

- Ενημέρωση αρμοδίων φορέων και λήψη μέτρων οσάκις χρειάζεται

Επίσης σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία γίνεται εκτεταμένος έλεγχος στην ποιότητα του εμφιαλωμένου καθώς και πόσιμου νερού που πωλείται σε βυτιοφόρα ή κερματοδέκτες σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανονισμούς.

Στην περίπτωση του εμφιαλωμένου νερού, οι παραγωγοί του πρέπει να διασφαλίσουν ότι λαμβάνουν όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις, ώστε να εγγυηθούν την ασφάλειά του, ανεξάρτητα από την πηγή του. Οι βασικές καλές εργοστασιακές πρακτικές, που πρέπει να ακολουθούν, αφορούν, τόσο στην προστασία της ίδιας της πηγής από εξωτερικούς παράγοντες επιμόλυνσης, όσο και στην προστασία κατά τη διάρκεια της εμφιάλωσης. Αλλά και μετά την απομάκρυνση του φορτίου από το εργοστάσιο θα πρέπει να φροντίσουν για τη σωστή διανομή και αποθήκευσή του. 

Τι νερό να προτιμούμε τελικά;

Στην Ευρώπη οι κανόνες ασφαλείας, που αφορούν στο εμφιαλωμένο και στο πόσιμο νερό βρύσης, είναι ιδιαίτερα αυστηροί, ώστε να διασφαλίζεται η ποιότητά του. Οι συχνοί έλεγχοι από τους αρμόδιους φορείς της πολιτείας είναι απαραίτητοι, για να διασφαλίζουν ότι τηρούνται όλοι οι κανονισμοί και να προστατεύουν την υγεία των καταναλωτών. Εφόσον οι φορείς μας εξασφαλίζουν ότι οι έλεγχοι είναι συχνοί και αυστηροί, το τι τελικά θα επιλέξουμε εξαρτάται από τη γευστική μας προτίμηση. Αυτό εξάλλου έχουν δείξει και μελέτες σε χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, όπου οι καταναλωτές δηλώνουν ότι το βασικό κριτήριο επιλογής νερού είναι κυρίως η γεύση του.

 

Send to Facebook Tweet This Share